یه گل مُرده ی بی رنگ ، هدیه ی تولدم بود
جعبه ی سیاه نیرنگ ، هدیه ی تولدم بود
تو چشات عشقی ندیدم ، وقتی روبروم نشستی
فهمیدم موندنی نیستی ، وقتی که چشاتو بستی
هدیه مو پیچیده بودی توی کاغذای پاره
روی اون نوشته بودی : کسی که دوسِت نداره!
روز رنگی ِ تولد ، واسه من روز عزا شد
یه دفه دیدم که دنیا ، جلوی چشام سیا شد
آخه فکر می کردم عشقت ، به بزرگی یه کوهه
جشن عاشقونه ی من ، با تو خیلی با شکوهه
توی بازار خیانت ، دلمو فروخته بودی
واسه مرگ من یه پیرهن عروسی دوخته بودی
یادمه لحظه ی آخر ، هرچی که می خواستی گفتی
گفتی عشقت یه هوس بود ، آره اینو راست می گفتی
گفتی این یه بازی بود و ، تو توی این بازی – عروسک!
نه دوسِت دارم عزیزم ، نه تولدت مبارک. . . !
در پس پرده پلکهایم که پنهان می شوم...
اول ستاره ای از آن سوی سیاهی سبز می شود...
بعد دست ترانه ای آستین سکوتم را می کشد...
بعد نامی برایش انتخاب می کنم و بعد...
رگبار بی امان . . . خاتون!
دلم می خواست شاعر دیگری بودم!
نه شبیه شاملو ( که شهامت تکلم ترانه را به من آموخت! )
نه هم صورت سهراب ( که پرش به پر پرسشی نمی گرفت! )
و نه حتی ، همچشم فانوس ِ همیشه فکرهایم : « فروغ فرخزاد! »
دلم می خواست شاعر دیگری باشم!
می خواستم زندگی را زلال بنویسم!
می خواستم شعری شبیه آوازِ کارگران ساختمان بنویسم!
شعری شبیه چشمهای بی قرار آهو...
در تنگنای گریز و گلوله . . .
می خواستم جور دیگری برایت بنویسم!
می خواستم طوری بنویسم که برگردی!
باید قانون قدیمی قلبها را نادیده گرفت!
باید دهان هر کسی را که گفت: « دوری و دوستی » گِل گرفت!
باید به کودکان دبستان ستاره گفت:
جواب یک و یک همیشه دو نمی شود!
آه! معنای یکی شدن
نیمه سفر کرده!
آخر چرا پیدایم نمی کنی؟
دخترک فكري بود
فكر آن انشايي كه معلم مي خواست
" زندگي يعني چه ؟ "
دخترك از پدر پير و زمينگيرش خواست
تا دهد پاسخ او
پدرش شرمنده ، خسته و درمانده
روي از او برگرداند
سر به زانو زد و آرام گريست
دخترك اما ، تنها
لرزش شانه ي او را نگريست
وقتي از سوي پدر پاسخش را نگرفت
رو به مادر كرد و
با نگاهش پرسيد:
" زندگي يعني چه ؟ "
مادر او انگار غرق احساس پدر بود هنوز
در نگاه خيسش عشق فرياد كشيد
بار ديگر پرسيد
" زندگي يعني چه ؟ "
مادرش در عوض پاسخ او
سوزني داد به دستش و به او گفت
كه اين را نخ كن
" زندگي يعني اين ! "
دخترك سوزن نخ كرده به دست
زل به مادر زد و
محو تنهايي دستان پر از مهرش شد
متن انشاء اين شد:
زندگي يعني: شرم غمگين پدر از دختر
لرزش شانه و چرخاندن صورت به سمتي ديگر
زندگي يعني اشك پنهان پدر
عشق سرشار و دل دريايي
زندگي يعني دست تنهايي و صبر مادر
زندگي رد شدن از روزنه ي اين دنياست
تلخ خندي ست ولي
گاه گاهي زيباست . . .
به چه می خندی !؟
به چه می خندی !؟
به چه چیز!؟
به شكست دل من
یا به پیروزی خویش !؟
به چه می خندی...!؟
به نگاهم كه چه مستانه تو را باور كرد!؟
یا به افسونگریه چشمانت
كه مرا سوخت و خاكستر كرد...!؟
به چه می خندی !؟
به دل ساده ی من می خندی
كه دگر تا به ابد نیز به فكر خود نیست !؟
یا به جفایت كه مرا زیر غرورت له كرد !؟
به چه می خندی !؟
به هم آغوشی من با غم ها
یا به ........
خنده دار است.....بخند !!!
داره پاییز میشه . . .
برگها داره زرد میشه قرمز می شه . . . می ریزه !
و دبستان این باز نگشتنی بچگی من باز میشه !
دبستان یادت هست ؟
پاییز اول
معلم اول
سر کت
نیمکت اول !
داره پاییز میشه
و تکرار حس مدرسه های من
آرام آرام در کهنگی قلب پاییزیم زرد میشه
قرمز میشه می ریزه !
و کتاب فارسی پاره ام که شعرهایش از برم بود
برگ برگ ورق می خورد بر پیاده رو های قلبم آرام آرام . . .
چه حسرت کودکانه ای !
وقت پاییز حسرت انگار نیمی از من است !
چه شدید ؟
مشق های خط خطی ناموزون
کلاسهای ترس و پرسش و مشق
کهنه چهار دیواری های یادگاری
نیمکت های کنده کاری !
داره پاییز میشه . . . !
پس کجاست ؟
چند بار
خرت و پرت های کیف بادکرده را
زیر و رو کنم :
پوشه ی مدارک اداری و گزارش اضافه کار و کسر کار
کارتهای اعتبار
کارت های دعوت عروسی و عزا
قبض های آب و برق و غیره و کذا
برگه ی حقوق و بیمه و جریمه و مساعده
رونوشت بخشنامه های طبق قاعده
نامه های رسمی و تعارفی
نامه های مستقیم و محرمانه ی معرفی
برگه ی رسید قسط های وام
قسط های تا همیشه ناتمام. . .
پس کجاست ؟
چند بار جیب های پاره پوره را
پشت و رو کنم :
چند تا بلیت تا شده
چند اسکناس کهنه و مچاله
چند سکه ی سیاه
صورت خرید خوارو بار
صورت خرید جنس های خانگی . . .
پس کجاست ؟
یادداشت های درد جاودانگی ؟
تمام عمر من انگار در غم و درد است
مرا غروب تو صد سال پیرتر کرده است
تمام خاطرهها پیش روی چشم من اند
زبان گشوده به تکرار: او چه نامرد است
بیا و پاره کن این نامه را ، نمیبینی ؟
دو سال میشود او نامهای نیاورده است
همیشه گفتهام اما ، نمیشود انگار
دل تو سخت مرا ، پایبند خود کرده است
تمام میشود این قصه آه ، حرف بزن
فقط نپرس که « لیلی زن است یا مرد است! »
برای کشتن من یک کلام لازم نیست
سکوت کشته مرا انتقام لازم نیست
مرا تو کشتهای آن دم که با هزاران شوق
سلام کردم و گفتی سلام لازم نیست
دل تو نشکند و جان تو سلامت باد
شکست اگر دل من التیام لازم نیست
دگر نماز دلم را شکسته میخوانم
برای قلب شکسته قیام لازم نیست
علاقه ام سر به ابتذال گفتن فرود نمي آورد ،
چشمانم گواهي مي دهند:
دوست داشتني را كه از عشق برتر است.
...
آنها را به جايگاه شهود فرا مي خوانم . . .
این گور دسته جمعی یک مشت خاطره
نامش دل است آنچه تو هرگز نداشتی
هرگز نخواستم که نباشم به یاد تو
اما مگر تو چاره برایم گذاشتی ؟!
این دفعه حرفهای تو را گوش کرده ام
دارم تو را برای ابد پاک می کنم
دارم برای اینکه تو هم مطمئن شوی !
یاد تو را درون دلم خاک می کنم
این راه را خود ِ تو به من یاد داده ای
راهی نمانده غیر فراموش کردنت
باید شبیه شعله ی شمعی شوی و من
بادی شوم که سعی به خاموش کردنت . . .
حالا که آسمان خدا تیره تر شده
جایی برای پر زدن ِ یاکریم نیست
باشد. . . مجال پر زدنم مال زاغها
در سینه ی تو جای من ِ یاکریم نیست
از تو فقط به حس قشنگی که داشتم
یعنی همین حقیقت پرواز قانعم
من با تو هیچ وقت به جایی نمی رسم
من بی تو هم به زندگی ام باز قانعم
دل کندم از تو و همه ی خاطرات تو
دیگر نمانده چیزی از آن قیل و قالها
من هیچ وقت از تو گدایی نمی کنم
ته مانده های عشق برای شغالها . . .
او كه سيبي از شاخه چيد
تا بگويد:
دوستت دارم
شرمسار عشق شد.
من كه كاري نكرده بودم!
الف: اشتياق براي رسيدن به نهايت آرزوها
ب: بخشش براي تجلي روح و صيقل جسم
پ: پوياپي براي پيوستن به خروش حياتت: تدبير براي ديدن افق فرداها
ث: ثبات براي ايستادن در برابر باز دارند ه هاج: جسارت براي ادامه زيستن
چ: چاره انديشي براي يافتن راهي در گرداب اشتباهح: حق شناسي براي تزكيه نفس
خ: خودداري براي تمرين استقامتد: دور انديشي براي تحول تاريخ
ذ: ذكر گويي براي اخلاص عملر: رضايت مندي براي احساس شعف
ز: زيركي براي مغتنم شمردن دم هاژ: ژرف بيني براي شكافتن عمق درد ها
س: سخاوت براي گشايش كار هاش: شايستگي براي لبريز شدن در اوج
ص: صداقت براي بقاي دوستيض: ضمانت براي پايبندي به عهد
ط: طا قت براي تحمل شكست
ظ: ظرافت براي ديدن حقيقت پوشيده در صدف
ع: عطوفت براي غنچه نشكفته باورها
غ: غيرت براي بقاي انسانيتف: فداكاري براي قلب هاي درد مند
ق: قدر شناسي براي گفتن ناگفته هاي دلك: كرامت براي نگاهي از سر عشق
گ: گذشت براي پالايش احساسل: لياقت براي تحقق اميد ها
م: محبت براي نگاه معصوم يك كودكن: نكته بيني براي ديدن ناديده ها
و: واقع گرايي براي دستيابي به كنه هستي
ه: هدفمندي براي تبلور خواسته ها
ي: يك رنگي براي گريز از تجربه دردهاي مشترك
چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه...ولی ظاهر پر از خنده...
چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه...نتونی ناجیِش باشی...
چقدر سخته توی خونت عین مهمون شی...بپوسی خسته بیرون شی...
چقدر سخته که یک دنیا حرف باشی...ولی از صحنه ی نوشتن جدا باشی...
چه بدبخته قناری که بخونه...اما رویاش حسه بیرونه...
چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون...غمش یک قطره بارونه...
بیچاره سنگی که
از دست کودکی رها می شود
به سوی قناری!
نمی داند که دل کودک را بشکند
یا دل قناری را. . .!
من چیزی رو که ندارم نمی خوام به زور بگیرم
اگه حتی شب و روزم توی هر لحظه بمیرم
سرزنش می شم همیشه ، توی آینه با نگاهم
من یه عاشقم می دونی ، من گرفتار یه راهم
راهی که نداره آخر ، مثل حس ِ نرسیدن
مثل داشتن یه سیگار ، اما اونو نکشیدن !
یکی توی لحظه هاته ، اما نیستی صاحبش تو
مثل شعری توي وجودت ، اما نیستی شاعرش تو
همه چیز انگاری خوبه ، اما نه! همش دروغه
ستاره داری توي شبهات ، اما اونم بی فروغه
می دونی میخوام بگم که ، عاشقم ولی نه قاتل !
دریا زیباست توي نگاهم ، نه بدون شن و ساحل
اگه عاشقم می دونم ، که گرونه دل عاشق
اگه پارو تو نداری ، پس چه ارزش داره قایق ؟
قلب اونی که می خوامش ، یه جای دیگه اسیره
جسم اون مثل یه قایق ، بی پارو هیچ جا نمیره
جسم زیباش مثل دریا ، اما قلبش مثل ساحل
دریا بی ساحل نمیشه ، من یه عاشقم نه قاتل !
